Bu çok uluslu proje, COVID-19 krizi sırasında genç yetişkinlerin prososyal tutum ve davranışlarıyla ilişkili faktörleri dünya genelinde araştırmayı amaçlamaktadır. Bireysel (örn. empati, ahlaki biliş, kaygı) ve bağlamsal faktörler mikro düzeyde (örn. stres, destek, evde hastalık durumu), mezo düzeyde (örn. mahalledeki tutum ve davranışlar) ve makro düzeyde (örn. ulusal yaklaşımlar ve iletişim, enfeksiyon oranı) genç yetişkinlerin krizden etkilenen başkalarının iyiliğini desteklemek amacıyla gösterdikleri çabalardaki farklılıkları nasıl açıklayabilir? Genç yetişkinler arasında ve ülkeler arası farklılıkları, COVID-19’un yayılmasını önlemeye yönelik kurallara uyma konusunda kendilerini sorumlu hissedip hissetmemeleri bağlamında nasıl açıklayabiliriz? Bir yandan, COVID-19’un kültürel ve politik ayrımları aşan ortak bir zorluk olarak yaşanması, genç bireylerde bir aidiyet ya da topluluk duygusu geliştirerek, normalde “öteki” olarak görülen gruplara yardım etme isteğini artırabilir. Diğer yandan, enfekte olma korkusu ya da kaygısı bazı bireylerin veya grupların yardım davranışlarını azaltmasına ve hatta damgalanmış ya da marjinalleştirilmiş gruplara karşı ayrımcılık yapmasına yol açabilir. Bu çalışma, kişisel değerlerin, dünya görüşlerinin ve tutumların oluşup netleştiği bir dönem olan genç yetişkinlik dönemine (18–25 yaş) odaklanmaktadır.

Çalışmaya, 18–25 yaş aralığında (%67.1 kadın; Myaş=21.51, SDyaş= 2.13) 5.682 genç yetişkin katılmıştır. Katılımcılar şu 14 ülkeden seçilmiştir: Arjantin (n = 253), Şili (n = 146), Çin (n = 286), Finlandiya (n = 465), Fransa (n = 506), Almanya (n = 375), İrlanda (n = 495), İtalya (n = 502), Litvanya (n = 346), İspanya (n = 179), Tayvan (n = 169), Hollanda (n = 472), Türkiye (n = 372) ve Amerika Birleşik Devletleri (n = 1.116).